باب چهل و هشتم در حسبت بر واعظان بر محتسب است كه در كار واعظان بنگرد ، و كسى را اجازهء وعظ دهد كه به ديانت و نيكى و فضيلت معروف باشد و نيز دانا به علوم شرعى و ادب و حافظ قرآن و احاديث رسول اكرم و آشنا به اخبار صالحان و حكايات گذشتگان باشد . و بايد واعظ را در اين امور آزمايش كنند اگر از عهده برآمد به وعظ بپردازد و گرنه بازش دارند ، چنان كه على بن ابى طالب ( ع ) حسن بصرى را كه به مردمان سخن مىگفت بيازمود و پرسيد : ستون دين چيست ؟ گفت : پارسايى . پرسيد : آفت آن چيست ؟ گفت : آزمندى . گفت : اكنون سخن بگوى اگر بخواهى . هركس داراى شروط مذكور باشد ، مىتواند در جوامع و مساجد بر منبر رود و هركه بدين امور نادان باشد حق سخن‌رانى ندارد و اگر دست بازنداشت تعزيرش بايد كرد . اما اگر كسى اندكى از سخنان واعظان و نيز احاديث و اخبار صالحان گذشته را بداند و براى ارتزاق وعظ كند رواست به شرط آنكه بر منبر ننشيند بلكه به پا ايستاده سخن گويد ، زيرا بر منبر نشستن